İnsanlar kaç yaşına gelirlerse gelsinler, hayatın da kendilerinin de farkına varmıyorlar. Farkına varılmaması bir kenara kişiliği bile oturmuyor bazısının.
Demek ki zaman insanları olgunlaştırmıyor. Olgunluk ve farkındalığın zamanla bir ilgisi yok demek ki. İnsanların asıl hayatı, yaşamı ve değerini anladıklarında başlıyor aslında. O zaman daha bir dikkat ediyor insan çevresine.
İnsanlığın asıl problemi de bu olabilir. Her nasıl olurlarsa olsunlar kendi kişiliklerine göre değil de ortam ve diğer insanların nasıl davrandığına göre şekil değiştirmeleri büyük bir sorun.
Kendi düşüncesi, rengi ve isteği yokmuş gibi başkalarını kopyalayan insanlar zaten hayatlarını da büyük bir özentiyle geçiriyor.
Dahası diğer insanları taklit ederken kendi benliklerini yitiriyorlar. Herkesin vardır düşüncesi, sevdiği sevmediği şeyler ama bunu dile getirmekten bile imtina eden insanlar sürüsü mevcut.
Toplum tarafından dışlanma korkusu veya kendi benliklerini bulamamaktan kaynaklanıyor olabilir bu durum. Yine de herkesin bir benliği olmalı ve buna göre davranmalı.
Kim nasıl olursa olsun kendi düşüncesini, rengini ve isteğini dile getirebilmeli insanlar. Bunu yapamıyorlarsa zaten özgür olduklarını da iddia edemezler.
Her ne olursa olsun benlik duygusu yitirilmemelidir.
Herkes belli bir toplum içinde yaşıyor, toplum kurallarına elbette ki uyulmalı fakat bu birbirinin kopyası insanlar topluluğu olmamalı.
Çevrenize baktığınız zaman diğer insanları örnek gösterenlerin yanından sessizce uzaklaşabilirsiniz. Kendi zevki ve değerini kavrayamamış insanların kaçış noktasıdır bu.
Diğerlerinin ne olduğu nasıl olduğu önemli midir o kadar ve dahası sizin de onlar gibi olmanız şart mıdır? Önce bunları düşünmek gerekli.
Tabi ki kimse gibi olmak ya da birilerinin kopyası hatta taklitçisi olmak zorunda değilsiniz ki her taklit aslını yaşatır.
İnsanlar soy çekiminde nesline bile belli bir oranın altında benzerken, başkalarına benzeme ya da özenme çabası anlaşılır da değildir.
O yüzden ilk kuralımız, “Kendini bulmalı insan.” Olmalıdır.
