Dostoyevski “İnsancıklar” adlı kitabında: “Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu demişti ve daha nicesi… Her şeyi artık çok iyi anladığımız ve her şeyin boş olduğunu bilmiş olduğumuz yorgunluk bu.
Bu saatten sonra diye bir zaman dilimi var sonuna ne koyarsanız koyun olmamışlığı anlatır. Bir geceye kaç dua kaç bekleyiş kaç umut saklayan güzel kalplerin canı hep yandı. Hepsinin bir akşam susmuşluğunda saklı bir kelime bundan sonra umut …
Başlamadan diliyorum bundan sonralarınız hep iyikilere çıksın. Keşkesi olanlar anladı…Gittiği her yere kendi dünyasındaki derdi götüren insan. Hangi diyara gitse gökyüzü aynıdır onlara, sokak isimleri değişir o sokak değişmez asla. Şehrin adı farklıdır kaldırım taşları aynı yağmuru aynı kokar onlar özlem kokusunu hep yanında taşır. Her yazın sonrası kış olduğu gibi, küçük sevinçleri vardır yine de . Bir o kadar belkileri, acabaları…
Geçen hafta yazımdan sonra o kadar güzel geri dönüşler aldım ki. Biri sadece neden üç noktayı çok kullanıyorsun ne yarım kaldı diye sormuş buraya yazdığım hiçbir cümle tamam değildi eksiklerim vardı yutkunduğum ve tamamlayamadığım her cümlenin devamıdır o üç nokta…
Hangi mucizeyi gerçekleşsin istiyoruz? Bazı geç kalmaların bedeli ödenmez. Belki ödeyemezsin.
