Bir çocuk için karne günü önemlidir. Bir çocuğun yaşadığı hayatta arkadaşları çocukluğu ailesi ve okulu vardır.
Ben siyah önlüğün beyaz yakanın öğrencisiyim. Kalabalık sınıfların sıcak samimi arkadaşlıkların yaşandığı dönemde okudum. Her şey çok sıcak ve özeldi biz empati yapabilen çocuklardık. Arkadaşlarımıza üzülür beslenmemizi paylaşırdık. Asla kimseyi eleştirmez ve kırmazdık. Çalışkan tembel ayrımı olmazdı çoğu zaman öğretmenimiz küme çalışması yapar birlikte çalışır birlikte anlardık
Marka savaşına girmez gösterişi sevmezdik. Evden annem arkadaşların imrenir diye tembih ederdi çoğu şeyi. Ev ödevlerini annem ve babamla paylaşırdım onları esir alır anlatırdım Benden sıkılmazlardı. Özel öğretmenim ya da bir bakıcım olmadı . Kendime ait bir odam ya da bir masam bile yoktu. Sobanın yanında sehpada çalışırdım. Notlarım her zaman iyi ve sosyal bir çocuktum. Görev almayı severdim.
Benim zamanımda başlayan cümlelere sitem edebilir siziniz. Evet haklısınız teknoloji gelişti eğitim da hızlı ve seri ilerliyor sistemler değişti öğretmenlik zorlaştı karne bile artık yok teşekkür ve takdir belgesi kaldırıldı.
Çocuklara bakın hepsi modern evlerden her şeyi ayakları altına seren anne ve babalara sahip. Öğrenciler artık akran zorbalığı yaşıyor. Öğretmenlere okullarda şiddet uygulanıyor. Başarı artık rekabet değil okula gelen çocuklarda dikkat eksikliği anlama zorluğu gibi problemler var.
Sistemler değişiyor başarılı öğrenci her yer de kazanır ve yola devam eder. Bozulan her şeyin sebebi ne varlık mı yokluk mu ya da sevgisizlik mi? Ben eğitimin aile de başlayan bir konu olduğunu düşünüyorum. Genç eğitimli anne ve baba çocuklarıyla daha çok ilgilenmeli onlara gereken görgü ve ahlak kurallarını evde kazandırmalı. Çocuk zorba değil yardım sever saygılı ve dürüst olmayı öğrenmeli okulunu sevmeli ve gelecek beklentisi olmalı.
Çocukların hayallerini elinizden alırsanız geleceğimizi kim inşa edecek sevgi bugün tüm okullara misafir olsun.
