Ah… Herkes ne kadar iyi, adeta bir melek insanlar. Herkes her zaman iyi yönlerini sergiler tabi… İnsanlar genelde iyi yönlerini anlatır anlatır bitiremez. Kötü veya karanlık yönlerini anlatan kimseyi göremezsiniz. Kimse “yoğurdum ekşi” demez.
Herkesin ‘Yin Yang‘ gibi içinde biraz iyilik biraz kötülük vardır oysa. Ama kendinizi nasıl lanse ettiğiniz devreye girer ve melek gibi gezersiniz ortalıkta.
İyiliğinizi kanıtlamanızın da en iyi yolu kendinizi mağdur, başkasını kötü göstermenizdir. “Bana neler yapıldı… a dostlar” diye gezerseniz bir adım daha yaklaşırsınız kanat takmaya.
Tabi kendinize yapılanları anlatırken de kendi yaptığınız haksızlıkları anlatmayın ki eşraf tarafından puanınız düşmesin. Az kaldı, sizi yerin 7 kat üst mertebesine yerleştiririz.
Evet… herkes o kadar iyi ki bu kadar kötülüğü veya kötü sözü kimler söylüyor tespit edemiyoruz. İnsanlar her şeyi tek taraflı ve asil olmayan şekilde suçlayıcı anlatır, yapar.
Kimse toplumsal imajını bozmak istemez neticede. Kavga ederken mesela üstünüzü başınızı yırtarak karşınızdakini aslı olmayan şeylerle suçlamışsınız, olur olmadık ithamlarda bulunmuşsunuz; kimin umurunda.
İnsanlar sizi dinler, rolünüzü de alkışlayarak takdir eder tabi ki… Gerçekleri yüzünüze vursalar daha mı iyi.
Evet, herkese şirin gözüküp; kimse ile arayı bozmayın. Çıkar dünyası neticede. İyiyle de kötüyle de iyi olun, omurgalı olmaya gerek yok.
İnsan kendinden şüphe ediyor. Herkes çok ama çok iyiyken kusur gördüğünde, kendisini kötü sanıyor. Oysa sadece iyi rol yapamadığını ve vicdanının rahat olduğunu unutuyor, kanatsız meleklerin yanında.
İnsan duygulanıyor… ne kadar iyi insanlar var, diye: Kanatsız melekler aramızda.
