Kara Fatma 1955 yılında aramızdan ayrıldı. Binlerce kadın kahramanlardan sadece biri. 98 bin kez teşekkür etsem az gelir. Bu öykü ülkemin adı bilinmeyen tüm kadın kahramanlarına adanmıştır…
YIL 1919…
YÜRÜYORDU…
Kısacık kesilmiş kızıl saçlarını ve yüzünü siyah bir örtüyle gizlemişti. Sadece yeşil gözleri görünüyordu. Ayağında eski çarıkları vardı. Beline doladığı kuşağın içinde biraz ekmek, birde sapı gümüş oymalı bir hançer. Yanından geçen atlı arabaları, kağnıları gördükçe kadın olduğu anlaşılmasın diye yüzünü yere eğiyordu. Susadıkça yol kenarlarındaki çeşmelerden su içti. Karanlık çökünce ağaç altlarında uyudu.
Sabah olunca tekrar yola koyuluyordu. Geçtiği bütün köylerde bir telaş, bir umutsuzluk hakimdi.
Düşman işgallere başlamıştı. Sinsi büyük bir yılan gibi, ülkesinin her yerine yavaş yavaş sokuluyordu.15 Mayıs’ta da İzmir işgal edilmişti. İzmir ve köylerinden hep kötü haberler geliyordu. Ülkesi yangın yeriydi. Oturmak, beklemek olmazdı. Zaten ömrü savaşlarda geçmişti. İyi nişancıydı. Hoyrat ve pis bir el, yapışmışken ülkesinin boğazına hiç beklemek olur muydu? Daha bir kararlı bastı toprağa.
Hem yürüyor, hem düşünüyordu. Bak dedi içinden bak HASAN TAHSİN’E…. Nasıl sıktı ilk kurşunu gavurun alnının çatına. Kolay mı öyle direnmeden teslim olmak. ALLAH BANADA KURŞUN YAKMAK NASİP ETSİN diye düşündü.
Duymuştu. Bir yiğit komutan olduğunu. Hiç görmemişti.
ADI MUSTAFA KEMAL
Önce samsuna gittiğini, şimdide Sivas’ta olduğunu biliyordu. Masmavi gözleri olduğunu söylüyorlardı. Bir de sarı bir kurda benzediğini. Görecekti onu kafasına koymuştu. Bende varım bu savaşta komutanım diyecekti.
İşte bu sebeple Bütün korkularından arınmış, emin ve kararlı adımlarla, iki oğlunu arkasında bırakarak namus için, özgürlük için, vatan için
İSTANBULDAN SİVASA YÜRÜYORDU…
Sivas’a vardığında geceydi, uzun sürmüştü yolculuk, vilayetin oraya gitti önce bekledi. Göremedi. Üç gün sürdü bu bekleyiş. Üçüncü günün sonunda MUSTAFA KEMAL’İN de içinde olduğunu zannettiği bir grup vilayete yaklaşınca, saklandığı yerden çıkıp, attı kalabalığın önüne kendini.
“MUSTAFA KEMALİ GÖRECEM BEN” dedi.
Grup şaşkın, suikast tehlikesi mi, kim bu derken bir ses duyuldu.
MUSTAFA KEMAL: Kimsin efendi? Aç bir yüzünü görelim
Yüzünü kapatan örtüyü yavaşça açtı. Yeşil güzel gözlerini kaldırdı.
“KOMUTANIM, BEN FATMA SEHER. SİZDEN SAVAŞA KATILMAK İÇİN İZİN VE RÜTBE İSTEMEYE GELDİM İSTANBUL’DAN”. dedi.
MUSTAFA KEMAL karşısında duran, boyu ancak 1.45 olan minicik ayaklı, beyaz tenli kadına baktı. Gözlerinin mavisi daha da bir mavi oldu.
MUSTAFA KEMAL; Hanım, savaş top tüfek işidir. Sen korkmaz mısın?
FATMA SEHER: Korkmam komutanım Bu ülkenin kadını da, erkeği kadar cengaverdir. Değilmi ki söz konusu vatandır. Asla korkmam dedi.
MUSTAFA KEMAL; Peki dedi gözün kara belli. O halde bundan sonra adın KARA FATMA olsun.
Yanındakilerden bir kağıt kalem istedi Bir şeyler yazdı kağıda. Fatma’ya son kez bakıp verdi kağıdı. Ve yürüdü vilayete doğru.
Aldı Fatma kağıdı ama bakmadı ne yazdı, bakamadı korkudan. Ama bir umutlu, bir mesut döndü yürüyerek İstanbul’a. Dönerken, dağlar taşlar ağaçlar Fatma’yla yürüdü. Kuşlar selam durdu.
İSTANBULA DÖNÜNCE BAKABİLDİ KAĞIDA
ONBAŞI KARA FATMA…İSTİKLÂL SAVAŞIMIZIN KORKUSUZ BİR NEFERİDİR
YAZININ ALTINDA MUSTAFA KEMAL’İN İMZASI.
KARA FATMA: 1888 Erzurum doğumlu, gerçek adı Fatma Seher olan, kurtuluş savaşımızın bir korkusuz kadın kahramanı. Eşi bir binbaşı. Birlikte Balkan Savaşı’na ve 1.Dünya Savaşı’na katılmışlar. Eşini Sarıkamış’ta kaybeder, iki oğlu vardır.
MUSTAFA KEMAL’den aldığı izinle önce İstanbul’a, sonrada köyüne döner. Ailesinden 23 kadınla bir ekip kurar. Daha sonra 700 erkek ve 43 kadınla ekip büyür. Arka arkaya düşman karargâhlarına baskın yaparlar, iki oğlu da savaş sırasında şehit düşer. Ağlayamaz. VATAN SAĞOLSUN der.
1. ve 2. İnönü Meydan Muharebelerine, Sakarya Savaşı’na katılır. Çok akıllı savaş taktikleriyle, Düşmanı yıldırır. Büyük taarruzun ilk günlerinde çarpışırken esir düşer. Fakat gece akıllıca bir manevrayla kaçar. Birliğine geri döner. Arkadaşlarını da alarak esir düştüğü yunan karargâhına geri döner çoğunu öldürür. Aralarında üst düzey bir subayın da bulunduğu 25 düşman askerini esir alır. Çok keskin nişancıdır.
ONBAŞI OLARAK BAŞLADIĞI SAVAŞI ÜST TEĞMEN OLARAK BİTİRİR
Savaş biter. CUMHURİYET İLAN edilir. Çok sevdiği, savaş boyunca en büyük yoldaşı olan beyaz atını köyde bırakır. İstanbul’a yerleşir. İSTİKLÂL MADALYASI ALMIŞ TEK KADIN KAHRAMANIMIZDIR. Devletin verdiği maaşı reddeder.
İSTANBUL/1955
Büyük bir sevinçle uyandı o sabah. Çok hastaydı ve sona geldiğini biliyordu. Korkmuyordu. Zaten ne zaman korkmuştu ki. Kalktı. Her zaman giydiği siyah asker ceketini giydi. Konsolun üzerinde duran İSTİKLAL MADALYASINI taktı. Geçen yılları şöyle bir düşündü. Nice savaşlara katılmış, pek çok arkadaşının ölümüne tanık olmuştu. AMA KAZANMIŞLARDI.
Gelecek nesiller, bu güzide vatanda özgürce yaşasınlar diye, kanlarını ayırmaktan, canlarını vermekten çekinmemişlerdi. Artık sevdiklerine katılma zamanıydı.
Kara Fatma 1955 yılında aramızdan ayrıldı. Binlerce kadın kahramanlardan sadece biri. 98 bin kez teşekkür etsem az gelir.
Vatan size minnettardır…
SAYGI VE MİNNETLE…
