Yazmayı severken, yazmaktan korkarmış insan, bazen kimsenin okumayacağını bilsen bile yazmaya cesaret edemediğin zamanlar olurmuş öyle bir zaman geçirdim bazen elin varmazmış, bazen olmazmış…
Bir cümle için bırak geceyi ay bile beklermiş insan, öyle bekledim. Bir kelimenin derdine düşüp kendisiyle kavga da edermiş insan ettim.
Bu başlığı nice konulara bağlayıp dağlarım kalbimi lakin, yakışan güçlü durmakmış.
Kabullenmekmiş bazen olanı olmayanı.
Bu çağın adını koyacak olsak bencilce derdik, Ne başkasının mutluluğu mutlu ediyor, ne de hüznü yüzü düşürüyor artık. Duygu onu çoktan yitirdik, sevgi dili onu da çok oldu bitirdik . Siyaset girdi aramıza, bazıcılık girdi, keşke girdi, ne çok ahlar keşkeler girdi korkarım girecekte.
Umut bitmedi ama bitecek . Bitmeden anlasak ya. Ne güzel veriyoruz ağzımızın payını ne güzel sevemiyoruz ne kadar da güvenemiyoruz birbirimize gurur duyamıyoruz anılar biriktiremiyoruz sanki artık utanamıyoruz mesela unuttuk. Son defa duyulacak bazı sesler, son kez yazılacak, son kez geçilecek o yoldan, son kez görülecek o yüz, son defa sevilecek biri. Hikayenin yazarı bizken değişse ya bazı şeyler. Değişir mi bilmem ama yaşanacakken yaşanmayanlar yakacak bu dünyanın ciğerini.
Neyse yarın yine var. İyi ki yarın var. Bir umut…
