Engellenemeyen engelliler! Bunda gocunacak, yüksünecek, alınacak, gücenecek bir şey yok. Evet ben bir engelliyim.
Evet bazı şeylere yetemiyorum yetişemiyorum olmuyor bazen. Ayrıca herkes her şeye yetecek diye bir kanunda yok diye düşünüyorum
Ama başardıklarım başaramadıklarımdan daha çok gibi geliyor bana. Mesela ilk okulu bitiremez denirken şu an ikinci üniversiteyi bitirmem, beni hayatına dahil eden beni olduğum gibi kabul eden beni seven destekleyen insanların olması büyük bir başarı bence ve bununla gurur duyuyorum. Bizlere destek olunursa elde etmek için büyük çabalar harcadığımız başarılarımızda ucundan az biraz sırtımız sıvazlanırsa düştüğümüzde “Hadi bakalım şimdi kalkıyorsun bak bende buradayım” denirse emin olun daha güçlü olacağız. Hem şöyle düşünün siz sağlıklı olanlar herhangi bir engeli olmayanlar bazen düşmüyor musunuz??Bir destek beklemiyor musunuz? İşte bizde bekliyoruz o desteği.
Bazen yolumuz tıkanıyor, çıkışı bulamıyoruz. Ama elimizden geleni yapıyoruz bunu kabul edelim. Hayata tutunmak için, bir şekilde bende varım demek için didiniyoruz, en ufak bir umuda sarılıyoruz. Sırf bu hayatı daha iyi, daha güzel yaşamak için.
İtiraf ediyorum 9 yaşında felç olduğumda her şey bitti demiştim. Düşünün ilkokul ikinci sınıftan üçüncü sınıfa geçmişsiniz parmakla gösterilen başarılı bir öğrencisiniz o kadar başarılısınız ki dördüncü sınıf öğretmeni çağırarak kendi öğrencilerinin çözemediği matematik sorusunu çözmeniz için çağırıyor ve siz çözünce de öğrencilerine “Bakın ikinci sınıf öğrencisi çözdü” diyor hatta sınıfa gelen müfettişin sorduğu soruya doğru cevap verince “Hayır, yanlış ” cevabını aldığınızda doğru çözümü gösterip “Kızım, ben yanılmışım, senin cevabın doğruymuş” dedirtiyorsunuz. O yaz tatilinde tansiyonunuz aniden yükseliyor ve beyin kanamasına bağlı beyin felci geçiriyorsunuz sol tarafınız felç olmuş, hiç kimseyi tanımıyorsunuz, okumayı, yazmayı dahil her şeyi yeniden öğrenmeniz gerekiyor. Annenizin, babanızın, abilerinizin suratına kim bu insanlar diye bakıyorsunuz çünkü hatırlamıyorsunuz.
Derken bir gün MR çektirmek için sıra beklerken uçsuz, bucaksız engin bir denizde yüzdüğünüzü görüyorsunuz rüyanızda, o rüyayla o kadar bütünleşiyorsunuz ki babanız “Hadi, sıramız geldi.” diye sizi uyandırdığında sorduğunuz ilk soru “Hangi denize geldik?” oluyor. O rüyaya öyle bir sarılıyorsunuz ki sizin can simidiniz oluyor adeta. “Demek ki bitecek” diyorsunuz.
Sonrası yoğun bir fizik tedavi, ameliyatlar ve bolca şükür. İçinizi daha da karatmamak için o kısmı es geçiyorum.
Şükür ediyorsunuz devamlı. “İyi ki işinin ehli doktorlara denk geldim. İyi ki ailem, öğretmenlerim, arkadaşlarım hep yanımda. İyi ki bu gücü bulabildim.” diyorsunuz. Ve bu gücü size verene şükür ederken bir şükür daha çıkıyor dilinizden.
Bazı anlarda hayat siz sağlıklı olanlar için bile gül bahçesi değilken bizler için de olmuyor. Üzüldüğümüz anlar belki sizlerden daha fazla ama bırakmıyoruz mücadeleyi..
Kendi adıma konuşuyorum şu an beni en yaralayan kısım; felçli iken, yürüyüşüm düzgün değilken, iyileşmeye çalışırken beni görüp yolunu değiştirenler, özel bir aparatla kullanmam gereken ayakkabım ayağımdayken bayram ziyaretine gittiğimiz evde, o ayakkabının altını temizlemek için gerekli hijyen malzemesini kullandığımız görüldüğü halde, elimize kolonya dökülmeden hoş geldiniz denmemesi. Çocuk aklı takıyorsun işte kafana. Sonra öyle bir güç geliyor ki sevenlerinden, sevdiklerinden öyle bir destek alıyorsun ki “Ben başarabilirim.” diyorsun ve pes etmiyorsun, çabalıyorsun, didiniyorsun yine kendi adıma söyleyeyim başarıyorsun. İki üniversite bitirebiliyorsun mesela çok sevdiğin bir işin oluyor. En önemlisi emeklerinin boşa gitmediğini gördükçe daha da hevesleniyorsun.
Bu özel günde sizlerden ricam “Ama o engelli. Bunu nasıl başarmış? Helâl olsun.” gibi cümleler kurmayın lütfen. Çünkü o başarı hikayesi altında yatan sancıları, acıları, belki bu uğurda dökülen gözyaşlarını tahmin bile edemezsiniz. Bu cümleyi kurmak yerine “O pes etmediyse ben niye pes edeyim.” diye düşünün daha sıkı sarılın hayata çünkü “Bugün olmazsa yarın, yarın olmazsa öbür gün ama mutlaka bir gün”
Unutmayın ki HER ŞEYE RAĞMEN BİZ EŞİTİZ…
