Haberton.com’da bu haftaki konuğumuz başarılı oyuncu Elif Ongan Tekçe. Kendisine; kariyerine, tiyatro ve sinemaya dair sorularımızı yönelttik. Çok keyifli bir röportaj sizleri bekliyor.
Oyunculuğa nasıl başladınız? Bir çocukluk hayali miydi? Yoksa yetişkinlik döneminde mi karar verdiniz?
Oyunculuk çocukluk hayalim değildi. İleride şimdiki anladığımız anlamda oyuncu olmak gibi hayallerim olmadı ki bence tüm çocuklar şahane oyuncular. Her birine hayranım. Hatta birçok şeyi de çocuklardan öğrendiğimi söylemem gerek. Şimdiki gözlemlerimle tabi. Oyun kurmayı ve oynamayı çok sevmekle beraber ben çocukken en çok şarkı söylemeyi seviyordum. Camdaki yansımama bakıp saatlerce şarkı uydurmaya bayılıyordum.
Oyunculuğa Üniversite Tiyatrosu’nda başladım. Bir arkadaşım tiyatroyu çok seviyordu ve arkadaşımı yalnız bırakmamak için Üniversite Tiyatro Topluluğu’na girdim. Murathan Mungan’ın “Mahmut ile Yezida” adlı oyunu oynanacaktı. O dönem yaşanan siyasi olaylardan dolayı oynanamadı. Kalabalık bir ekip dağıldı. Biz de kalan kişilerle beraber üç kişilik başka bir oyun çıkardık. Sonra bizim üniversitede Tiyatro Bölümü açılacağını duydum. Hali hazırda okuduğum bölümü bırakıp Tiyatro Bölümüne başladım. Tiyatro bölümü devam ederken de Üniversite Tiyatrosuna devam ettim. Üniversite Tiyatrolarının üretme biçimleri ve bağımsız yapılarından dolayı Tiyatro Dünyasında önemli bir yeri olduğunu düşünüyorum.
Sizi oyunculuğa özendiren simgesel bir şey var mıydı? Mesela bir film, bir kitap veya idol aldığınız bir sanatçı?
Benim oyunculuğa özenmem ve okumak istememdeki en önemli ilhamlardan bir tanesi; tiyatronun kendi doğasından gelen kolektif ruhun insanı sarıp sarmalaması. Devam etmemdeki en önemli şeylerden diğeri de tiyatronun düşünce üretiyor olması. Her oyun yeni bir dünya ve o dünyayı anlamak için insan yeni çok fazla şey öğrenmek durumunda kalıyor. Dolayısı ile çok okuma yapmak gerekiyor. Çok gözlem yapmak, incelemek, meraklı olmak gerekiyor. Tüm bu nedenlerden dolayı tek bir kişi ve bir idolden bahsedemem. O kadar iyi oyuncu, yazar ve yönetmen var ki.
Her izlediğimde ilham veriyorlar. Ancak şu kişi diye birisini ilahlaştırmadım galiba… Her birine ayrı hayranım😊 Sanırım yapılan işin kendisi bende daha büyük bir ilhama ve hevese yol açıyor. İşin niteliği ve ne söylediği benim için heyecan verici. Oyuncunun nasıl konumlandığı, rolü nereden alıp beslendiği önemli. Tüm bunlar temelde meselenin bir yapı içerisinde oyuncu-yazar-yönetmen tarafından nasıl işlendiğine geliyor. Bu mesele çok derin olabileceği gibi, çok basit ama iyi işlenmiş de olabilir. O zaman çok heyecan verici bir dünyaya konuk olduğumu hissediyorum. Üretme isteğim bu motivasyonla artıyor diyebilirim.
Bugüne kadar seçtiğiniz rollerde kıstaslarınız neler oldu?
Öncelikli olarak o rolün oynanma olasılıkları yani dişi bir rol olması önemli. Oyuncuya deneme seçenekleri yaratıyor mu? İlişki ağları nasıl? Nasıl konumlanıyor? Ben altından kalkabilecek miyim?
Tiyatroda da sinemada da yapıyı kuran kişi yönetmen. Dolayısı ile yönetmenin vizyonu benim için kıymetli. Ancak tiyatroda daha seçici olduğumu söylemeliyim. Bu sezon oynadığım 3 oyundan ikisinin aynı zamanda yazarıyım. Sanıldığı gibi yazdığın şeyi oynamak çok kolay bir şey değilmiş. Ben de yaparak öğrendim. Yazar farklı bir bakışla yazıyor, oyuncu ise bambaşka bir bakıştan “yerden” oynuyor. Araya bir yönetmen giriyor. Onun bakışı ile oyun bambaşka bir biçime dönüşebiliyor. Ne kadar çok insan varsa o kadar farklı bakış oluyor. Bu düşünce çok hoşuma gidiyor. Oyunculuk yapmayı sevmemin ve devam etmemim önemli yaklaşımlarından biri de bu.
Hem tiyatro hem de kamera önü oyunculuğu yapıyorsunuz? Tiyatro oyunculuğunun kamera önü oyunculuğundan daha zor olduğu konuşulur. Ne düşünüyorsunuz bu konuda?
Bence ikisinin de kendine ait farklı istekleri ve çalışma biçimi var. Tiyatroda sahne üzerinde her anın yaşandığı, seyirci ile birebir temasta olduğunuz, prova sürecinde çok deneme şansınız olan bir oynanma biçimi var. Sinemada ise zamanla yarışan denemelerin yapıldığı ancak seyirci ile direkt temasta olmadığınızdan seyirci tepkisini o anda alamadığınız, birçok farklı teknoloji ve yaratıcı ekibin beraber çalıştığı, sürecin yeniden yazılabildiği, bambaşka bir yapıdan bahsediyoruz. İkisinin de oynanma zorlukları varmış. Seyirciyle temasından dolayı tiyatro oyunculuğunun zor olduğu söyleniyor. Tiyatro yapmanın fiziki doğası ve koşulları çok daha zorlu tabi ki … Her akşam aynı heyecan ve istekte kalarak oynamak, enerjiyi tutmak hem oyuncuyu geliştiren hem de karakterini olgunlaştıran bir süreç. Benim için bir rolde en kıymetli zamanlar oyunun ya da filmin provada ya da çekim sürecindeki oluşma zamanı. Sonrası zaten seyirciye emanet.
Sektörde cast oluştururken iyi oyuncuları değil de görsellik ve sosyal medya gücünü ön plana çıkardığını düşünüyor musunuz?
Evet, süreç o şekilde ilerliyor. Ancak bu konuda kendimi çok şanslı hissediyorum. Hem çalıştığım menajerim Esra Akkoyunlu hem de en son oynadığım filmin yönetmeni ( Selçuk Aydemir) ve yapımcıları filmin ya da rolün içinden bakan insanlar. Dolayısı ile sosyal medya gücü vb. özelliklerden ziyade hep role uygunluk ve oyun gücü konuşuldu. Ama şu anda sinema sektörünün içinden geçtiği sıkıntılar, tiyatronunsa seyirci bulma sorunundan kaynaklı böyle bir satış biçimi olduğunu gözlemliyorum. Hatta bu durum Tiyatro oyunlarında artmaya başladı. Yıldızlık kavramı, bilinmek olgusu her şeyin önüne geçmeye başladı. Kendi adıma bu hayranlık düsturunun tanıtım için kısa vadede yararlı, uzun vadede ise yaratıcı alana yani işin yapılma biçimine zarar verici olduğunu düşünüyorum.
Bugüne kadar yaptığınız işler arasında ayrı bir yeri olan projeniz var mı?
Tabi ki Sanat Yönetmeni olduğum “Yersiz Kumpanya” benim için çok kıymetli. Hem varoluşu hem de yapılanma biçimi olarak arkasında durabileceğim, yapmak istediğim tiyatronun içeriğini belirliyor. Yersizlikten gelen dolaşma ve dolaşır olma halinin tüm ötekileri kapsaması ufuk açıyor. Yazarı ve oyuncularından biri olduğum Kumpanya’nın ilk oyunu “Unutulan” da benim için çok özel. Bu sezon da ara ara oynayacağız.
En son bir sinema filmi çektiniz. Sezonda birkaç tiyatro oyununda oynuyorsunuz. Sanırım iki ayrı oyundan da iki farklı ödül aldınız. Bunlarla ilgili biraz konuşmak ister misiniz?
Selçuk Aydemir’in yazıp, yönettiği Gökhan Tiryaki’nin görüntü yönetmenliğini yaptığı “Efsane” adlı filmde oynadım. Şubat’ta vizyona girecek. Benim için ilginç bir deneyimdi ve çok fazla şey öğrendim. Güçlü bir ekiple çalışıldı.
Yersiz Kumpanyada yazıp- oynadığım, Güray Dinçol ’un yönettiği “Nasıl Bilirdiniz? ” adlı tek kişilik oyunla ise Uluslararası Tiyatro Eleştirmenliği Birliğinden “Yılın Oyuncusu” ödülünü aldım. Galata Perform’da Itır Karabulut’un yazdığı Yeşim Özsoy’un yönettiği Nilay Erdönmez, Enginay Gültekin ve Kübra Balcan’la beraber rol aldığımız oyunda ise Direklerarası Tiyatro Ödüllerinden “Yardımcı Kadın Oyuncu” ödülünü aldım. İki oyun da bu sezon oynamaya devam edecek. Nasıl Bilirdiniz? 15 Kasım’da, Kalanlar ise 20 Kasım’da Dasdas’ta oynayacak. Seyircilerimizi bekliyoruz.
Yeni Projeleriniz var mı?
Şu anda bir hikâye uyarlaması yapıyorum, yöneteceğim de… Yersiz Kumpanya’dan çıkacak olan projenin bu sezona yetişmesini sağlamaya çalışacağız. Muhtemelen sahnelenmesi de şubat ayını bulacaktır. Bu proje için çok heyecanlıyım.
Teşekkür ederim. Güzel günler olsun hepimize…
