Çirkin dünyanın en güzel resmidir onlar. Savaşın savurduğu yitik çocuklar, bizlerin bu hayata dair tek umut ışıklarıdır.
Dünya onları yok saysa da onlar insanlığı yok sayıp kalbimize verdikleri umudu asla çok görmezler bizlere. Peki ya onlar, artık geleceğe dair umutlarını yeniden yeşertebikecekler mi? Bir çok insanın görmeye dahi tahammül edemediği ne çok kötü şeylere maruz kaldılar, ne çok korkularını minik kalplerinin atışında sakladılar. Bir çocuğun kalbine ürperti verecek kadar zalim olan kim varsa kıyamete kadar kutuplaşacağım.
Savaşın çocukları, korku dolu bakışlarına binbir türlü feryadı gizlerken, dünya nasıl bukadar sessizliğe gömülebiliyor, nasıl? Çocukların zulme uğradığı bir dünya sözde adalet safsataları ile kimseyi aldatmaya yeltenmesin artık. Bombaların sesleri değil, çocukların çığlıkları ürkütmeli insanlığı.
