Şarkılarda denildiği gibi; Yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin. Onca kalabalık içerisinde, onca gürültü, onca keşmekeş, onca koşturma içerisinde bile, yalnızlık hissine sahip olmak değişik bir duygu.
Bağırıyorsun, koşturuyorsun, uğraşıyorsun… Ama bir bakıyorsun ki yanında kimse yok. Kimin için, ney için uğraştığını bildiğin halde, sona gelince neden sorusunu soruyorsun kendine ister istemez.
- Neden ben ?
- Neden bu çaba ?
- Neden hep aynı döngü ?
- Neden hep aynı sonuç ?
- Neden hep bir neden ?
Evet. çağımız hastalığı maalesef. Birileri kazanacak, birileri ilerleyip büyüyecek diye, sabahtan akşama kadar, kimimiz altı kimimiz beş gün hep aynı çemberde dönüp duruyoruz. Sabah kalk, işe yada okula git, gününü öldür, akşam gel, yemek ye ve yat. Gün içerisinde onlarca belki yüzlerce kişi ile konuş, yazış. Ama gün sonunda arabanda teksin. Bitti o keşmekeş. Yalnızsın.
Kendi kendimizin kıymetini bilelim. Kendimiz için de bir şeyler yapalım. Kalabalıklaşmayalım. Sadeleşelim. Ama yalnız kalmayalım.
