“Görünüşünüz, yalnızca kalpten bakabildiğinizde berraklaşır, dışarı bakanlar düş kurar içe bakanlar uyanış yaşar” demiş Carl Gustav Jung.
Şöyle bitirmişim bir yazımı belki hatırlayanlar olur. Bir uyanış yaşadım bugün biri sayesinde. Ara verip tekrar uğradığım iç döküşlerimin olduğu bir günlük edasıyla yazıyorum buraya. Dün birine söyledim iyi ki yazıyorum, iyi ki yazabiliyorum…
Bir aile oğulları vefat etmiş kızları kaderin cilvesi olacak ya yatağa bağlı yaşıyor. Karşısında otururken ayaklarımdan utandım utanır mı insan ben utandım… O anlattı ben dinledim . Yazsan ya okusam ben de dedi. Ona ithafen…
50 yaşlarında güzeller güzeli kadın yaşadığı güzellikleri bağlı olduğu yatak yüzünden unutmamış hala yaşayacağına inancı tam öyle de umutlu ki! Umuduna hayran olduğum yerden yazıyorum. Yıllarca çalışmış atanmak için çabalamış tam oldu dediği an bu hastalığa yakalanmış hiç evlenmemiş anne ve babasıyla yaşıyor hiçbir şikayeti yok tek bir şey dışında.
‘’Kelimeler hoyrat artık, duygular gelişigüzel, bağlar pamuk ipliği şule merhametimiz eksik, sabrımız küçük içimizi aydınlatan o bağ artık yok dedi . ‘’Gelişigüzel bir duygu yıllarca yalnız yaşamasına sebep olmuş. Öyle etkilenerek dinledim ki öyle de iyi anladım ki. Ne geçmişin hatrı var ne de geleceğin sorumluluğu artık. Herkes kendi içinin tenhasında kimisi umursamıyor kimi ne savaşlar veriyor. O an için var insanlar kendi ihtiyaçları kadar. İnsan var ama ilişki yok. İçim aynı derdin aynasıydı dinlerken aslında daha fazla üzülmemesi adına sustum. Şimdi kısaca dinlediğim yerden söz verdiğim kadarıyla yazıyorum bu yazıyı. Bazı şeyleri söyleyemiyorum kelimelerin gücünden sakınıyorum siz de anlarsınız belki.
-Belki dünya biraz durup içimizi dinlemeyi öğrense birbirimizi yeniden duyarız.
Belki de artık
Az ama derin
Sessiz ama samimi
Yavaş ama gerçek ilişkiler kurma zamanıdır
Çünkü bu kadar fütursuzluk kalbin çöküşüdür
Ve her çöküş sessiz bir yalnızlıktır…
