10 Kasım… Takvimde bir tarih, bir milletin yüreğinde ise hiç dinmeyen bir özlem…
Saatler 09.05’i gösterdiğinde yalnızca zaman durmadı; bir milletin kalbine tarifsiz bir hüzün yerleşti. Dolmabahçe’de başlayan o büyük sessizlik, yıllar geçse de Anadolu’nun dört bir yanında yankılanmaya devam ediyor.
10 Kasım 1938, bir liderin aramızdan ayrıldığı gün olmanın çok ötesindedir. O gün, bir milletin bağımsızlık mücadelesine ömrünü adamış, karanlıkların içinden aydınlık bir gelecek inşa etmeye çalışmış Mustafa Kemal Atatürk’e veda ettiğimiz gündür.
Atatürk’ü anlamak, yalnızca fotoğraflarına bakmak, anıtlarının önünde saygıyla durmak ya da yılda bir kez onu anmak değildir. Onu anlamak; aklın ve bilimin ışığında yürümek, eğitimin değerini bilmek, özgürlüğe sahip çıkmak ve ülkesinin geleceği için sorumluluk almaktır. Bıraktığı manevi mirası gelecek nesillere aktarmaktır .
Belki bugün Dolmabahçe’nin merdivenlerinde değiliz. Belki 1938’in o hüzünlü kalabalığında değiliz. Ama o gün ellerinde bayraklarla, gözlerinde yaşlarla Atatürk’ü uğurlayan insanların taşıdığı sevgi, bugün hâlâ milyonlarca yürekte yaşıyor.
Çünkü bazı vedalar vardır; ayrılık değildir. Bir insan bedenen aramızdan ayrılsa da fikirleri, eserleri ve açtığı yol yaşamaya devam eder.
10 Kasım’da sirenler çaldığında başımızı öne eğiyoruz. Ancak yalnızca hüzünlenmek için değil, bize emanet edilen değerleri hatırlamak için de susuyoruz.
Saat 09.05’te zaman bir kez daha duracak. Ama onun gösterdiği yolda yürümek için zaman hiç durmayacak.
Saygı, minnet ve özlemle…
Sonsuza dek kalbimizdesin Atam.
