Ben yalnız yaşıyorum.
Ruhum boş
Kollarım boş
Bedenim boş
Yüreğim boş
Bir kedim bile yok
Ara sıra çöp konteynırının yanındaki kediyi sevmeye gidiyorum
Kimseyi hatırlamak istemiyorum.
Aileyi, çocukluğu, arkadaşları, liseyi, üniversitesi,
Gençliği, olgunluğu ve yaşlılığı
Hayata dair her şeyi unutmak istiyorum.
Hafızam nasıl silinir peki?
Aynı fikirde olanlar el kaldırabilir mi?
Çok arkadaşım var.
Bazen de pek arkadaşım yok.
Olanlarda asalak
İşe yaramayan solucan yavruları.
Birisi demiş ya kaliteli yalnızlık sahte insanlardan iyidir diye.
Kim demiş peki? Kaliteli yalnızlık kimin için yazılmış.
Hem yalnızlık Allaha mahsus değil mi?
Yalnızlığı değil ama sessizliği seviyorum.
Ruhum dinleniyor.
Çatlak miyav sesleri yok.
Kimse beni sevmemiş
Yada ben kimseye kendimi sevdirememişim.
Onca insan yanımda beni sadece eleştirmek ve kıskanmak için bekliyormuş.
Evet herkes tarafından yaptıklarım olay
Kıskanılıyorum.
İmrenip özeniyorlar hatta resmimi birbirlerine gösterip çok havalı diyorlar
Neden mi? Bi kedim olmasa bile insanların yaşayamadığı özgürlüğe sahibim.
Etrafımda kediler çok aslında.
Kimileri nankör
Kimileri aç gözlü.
Dokuz canlı olanlarda var.
Kimileri de yaramazlık yapınca masum rolüne giren kediler.
Hani şu gözleri büyüyenlerden sonrası ne sevimli ama
Aslında tüm olanların suçlusu benim. Çünkü hayatıma hep çürük yumurtaları seçiyorum. Biride taze çıksa ama çıkmaz. Seç diyorlar ben elimi hangi yumurtaya atsam ya çatlak yada çürük çıkıyor. Kokması da cabası
Herkes için ben koskoca bir belayım. Bazen de bir ele başı. Hadi halay başı da olsun. Mendili olan! Belki bir kaplan belki bir aslan değilim ama asla bir kedicik de değilim. Siz süt içmeye devam edin. Yada süt dökmüş bir kedi olun. Belki zamanla sizi de sevmeye gelirim. Çöp konteynırının yanına.
