Bencil bireyler, genellikle başkalarının duygularını umursamaksızın kendi ihtiyaçları, arzuları ve çıkarlarıyla meşgul olmalarıyla karakterize edilir.
Bu insanlar kendilerine aşırı derecede odaklanma eğilimindedirler. Kendi istek ve ihtiyaçlarını her şeyin üstünde tutarlar, sürekli olarak kendilerine odaklı olduklarından başkalarının duygularını, sorunlarını ve ihtiyaçlarını umursamazlar. Bu benmerkezcilik; konuşmaları tekeline almak, ilgi ve onay aramak, başkalarından karşılıksız olarak kendi arzularını karşılamalarını beklemek gibi çeşitli şekillerde ortaya çıkabilir.
Bencil bireylerin tanımlayıcı özelliklerinden biri, başkalarıyla empati kurmadaki yetersizlikleri veya isteksizlikleridir. Eylemlerinin etraflarındakileri nasıl etkilediğini dikkate almayabilirler ve başkalarının duygularına veya mücadelelerine çok az ilgi gösterebilirler. Bu empati eksikliği duygusuz davranışlara ve başkalarının acılarının göz ardı edilmesine yol açabilir. Bu nedenle bu insanlarla dertlerinizi, sıkıntılarınızı paylaşarak onlardan yardım, ilgi veya şefkat beklemek boşuna olacaktır.
Bencil insanlar istediklerini elde etmek için manipülasyona başvurabilirler. Kendi çıkarları için başkalarını sömürmek amacıyla çekicilik, süslü laflar, boş vaadler veya hile kullanabilirler. Manipülatif taktikleri ilişkilere zarar verebilir ve güveni zedeleyebilir, çünkü kendi çıkarlarını dürüstlük ve doğruluktan önde tutarlar.
Bencil bireyler sıklıkla, yalnızca kim olduklarından dolayı özel muameleyi veya ayrıcalıkları hak ettiklerine inanarak bir hak sahibi olma duygusuna sahiptirler. Başkalarının ihtiyaçlarını sorgusuz sualsiz karşılamalarını bekleyebilirler ve talepleri karşılanmadığında kırgın veya öfkeli olabilirler. Bu hak, kendilerinden aşağı olarak gördükleri kişilere karşı kibir ve küçümsemeyi besleyebilir. Karşılarındaki kişiyi küçük görerek veya göstererek kendi egolarını tatmin etmeye çalışabilir, kimsenin kendilerinden üstün olmasını istemez ve buna asla tahammül edemezler.
Bencil bireyler her şeyden önce kendi ihtiyaçlarını ön planda tuttukları için sağlıklı ilişkiler sürdürmekte zorlanabilirler. Başkalarının duygularını dikkate almamaları ve manipüle etme eğilimleri insanları uzaklaştırabilir veya onları yüzeysel bağlantılarla çevrelenmiş halde bırakabilir. Kimse bencil bir insanla iletişimini devam ettirmek istemeyecektir çünkü bu insanların empatiden yoksun oluşu, karşısındakinin duygu ve düşüncelerini, fikirlerini önemsememesi, değer vermemesi sağlıklı bir iletişimi mümkün kılmayacaktır. Bu nedenle insanlar bu kişilerden uzaklaşmak isteyecek ve tekrar görüşmeyi reddeceklerdir.
Bencil bireyler genellikle eylemlerinin uzun vadeli sonuçlarını düşünmeden, anında tatmin ararlar, zevk ve doyum peşinde koşarlar. Kendi gelecekleri veya başkalarının refahı üzerindeki etkisine bakmaksızın, o andaki kendi arzularına öncelik vererek dürtüsel davranışlarda bulunabilirler.
Toplumda bencil davranışlar, işbirliği ve empati pahasına bireycilik ve rekabet kültürüne katkıda bulunabilir. Sosyal uyumu, güveni ve dayanışmayı zayıflatabilir, çatışma ve bölünmenin artmasına yol açabilir. Ek olarak, kaynakların sömürülmesi veya çevresel kaygıların göz ardı edilmesi gibi daha büyük ölçekteki bencil eylemler, gezegene ve gelecek nesillere zarar verebilir.
Genel olarak bencil bireyler, kendi ihtiyaç ve arzularını her şeyin üstünde tutarlar. Davranışları; empati eksikliği, manipülatif eğilimler ve yetki duygusuyla karakterize edilir. Bu durum ilişkilere ve bir bütün olarak topluma zarar verici etkiler yaratabilir.
Bu bireyler kendi dünyalarının mimarları olarak dururlar ve arzularının üstün olduğu gerçeklikleri inşa ederler. Bakışları içe dönüktür ve etraflarındakilerin ihtiyaçlarına ve mücadelelerine karşı kördürler. Her etkileşim, onaylanma ve övgü arayışı içinde performans sergiledikleri bir sahne haline gelir ve oyunlarının sonunda ayakta alkışlanmayı beklerler.
Ruhlar arasındaki köprü olan empati, egoistlere yabancı bir kavramdır. İnsan duygularının coğrafyasında kayıtsızlıkla geziniyorlar, başkalarının deneyimlerinin derinliklerini kavrayamıyorlar veya anlamak istemiyorlar. Narsisizm duvarlarıyla çevrili kalpleri kendi arzularının ritmiyle atıyor, başkalarının acılarının senfonisine sağır oluyor.
Manipülasyon onların tercih ettiği bir araç, hikayelerini şekillendirdikleri bir boya fırçası haline gelmiştir. Sözcükler dudaklarından bal gibi damlıyor, yalanlarını tatlandırıyor ve hiçbir şeyden haberi olmayan avlarını yalan ağlarına çekiyor. Güneş kadar parlak gülümsemelerin arkasında, güvenmeye cesaret edenlerin üzerine gölge düşüren niyetlerinin karanlığı yatıyor.
Hak sahibi olmak onların kibir ve küçümsemeyle giyilen tacıdır. Kendilerini kendi topraklarının kralları ve kraliçeleri olarak görüyorlar; daha alt seviyedeki ölümlülerin hayranlığını ve köleliğini hak ediyorlar. Talepleri iktidar salonlarında yankılanarak ötekileştirilmiş ve ezilenlerin çığlıklarını bastırıyor. Merhamet, kendilerini beğenmişliklerinin kakofonisinde geçici bir fısıltıdan başka bir şey değildir.
İlişkiler, gerçek bağların beslenmesinden yoksun, egolarının çorak topraklarında kuruyup gidiyor. Bir ağacın etrafına dolanmış zehirli sarmaşıklar gibi, doyumsuzluk ve onaylanma ihtiyaçları ile sevgi ve dostluk bağlarını boğuyorlar. Etraflarındaki insanlar onların kayıtsızlıklarının ardından kırılan oyuncaklar gibi bir kenara atılıyor.
Toplumsal olarak büyük resme baktığımızda bencil bireylerin varlığı insanlığın tuvalinde leke bırakıyor. Eylemleri dışarıya doğru dalga dalga yayılıyor ve karşılaştıkları kişilerin kalplerinde yara izleri bırakıyor. Bencilliklerle dolu olan bu dünyanın ortasında yalnız ve çaresiz kalmış hissetsek de her zaman bir umut ışığı vardır; empati ve şefkatin bir gün galip geleceği, hep birlikte barış içinde yaşayabileceğimiz günlere olan inanç ve umudumuz hep var olacaktır.
Ne diyor Metin Altıok şiirinde;
“Yarın farklıdır bugünden,
Adı değişir hiç olmazsa
Kara bir suyu
Geçiyoruz şimdilerde
Basarak yosunlu taşlara
Sen bugünden yarına
Birazcık umut sakla.”
