Babalar, kelimelere sığmayan bir gücün, sessiz bir sevginin ve görünmeyen bir emeğin adıdır çoğu zaman. Onlar ne duygularını çokça anlatır ne de gözyaşlarını kolayca gösterir. Ama varlıklarıyla, gölgeleriyle, duruşlarıyla hep oradadırlar: güvenin, disiplinin ve hayat yolculuğunun sarsılmaz direği olarak.
Çocukken onların büyük elleriyle tuttuğumuz bisiklet gidonunda, okul kapısında bekleyişlerinde, belki bir harçlık uzatırken göz kırpmalarında anladık sevgilerini. Bazıları “Baba” kelimesini erken kaybetti, bazıları hiç tanımadı belki. Ama o kelime, hep içimizi bir yerden sarar.
Babalar Günü yalnızca hediyelik kravatların, cüzdanların günü değil. Aynı zamanda geçmişimize, köklerimize, omuzumuzda taş gibi duran bir sorumluluğa teşekkür günüdür. Çünkü her baba yalnızca evladını büyütmez; onunla birlikte kendi içindeki çocuğu, endişeyi, hayalleri de büyütür.
Ve biz büyürken unuturuz çoğu zaman… Babaların da bazen korktuğunu, yorgun olduğunu, çaresiz hissettiğini, ama yine de dimdik durduklarını.
Bugün, hayatta olan tüm babaların ellerinden öpüyor, aramızdan ayrılanları rahmetle anıyoruz. Baba olmanın yükünü onurla taşıyan, evladına yoldaşlık eden, yeri geldiğinde hem anne hem baba olan herkese sonsuz saygıyla…
Babalar Günü’nüz kutlu olsun. Kahramanlar bazen pelerin değil, eski bir ceket giyer…
