Son zamanlarda yapabildiğimden daha az yazıyorum ve hasta bir adamın içmesi gerekenden daha fazla sigara içiyorum.
Onkoloğumun tavsiye ettiği gibi bol miktarda su içiyorum ama buna rağmen hala yüzümde kırışıklıklar devam ediyor, solmaya ve sararmaya başlıyor ve son zamanlarda saçlarım ciddi şekilde dökülmeye başladı. Artık beni rahatsız etmiyor, çünkü insan bazı şeylerin tekrarlanmasıyla alışıyor, hatta ölüme bile.
Çamaşır makinesinin zili çalıyor… Artık kalbiniz kurudu, açık havada biraz kuruttuktan sonra alabilirsiniz. Bu iğrenç çamaşır makinesinin üreticilerinin Omar kataloğunda yazdıkları da tam olarak bu. Yarım saat boyunca kalbim hızla atarken, onunla meşguldüm, geçim peşinde koşuyordum. Hissetmek için elimi kalbime uzattığımda aynen böyle hissettim, kuru odunların çıtırtısını duydum. (Kalbin, bir ağaç, bir balta, bir kapı ve yıpranmış bir tabut) Bazen birkaç dakika önce doğduğunuzu, geçen yılların bir çığlıktan ibaret olduğunu ve dar bir vadideki yankısından başka bir şey olmadığını hissedersiniz. Tıpkı hüzünlü filmlerde, tanıtım afişlerinde ve fragmanlarda olduğu gibi…
Kalabalık bir caddede bir kavşağın ortasında, tam trafik ışığının altında duruyorum. Yalnız, bir deri bir kemik kalmış, başı öne eğik bir adam, ellerini kışlık paltosunun ceplerinde, sanki bir sinyal direğinin uzantısıymış gibi yerinde sabit tutarken, insanlar onun etrafında aktif karınca sürüleri gibi hareket ediyor. Kendi kendine şöyle diyor: “Bu üzüntüye teslim olmalıydım. Umudumu erkenden bırakmalıydım, genel anestezi ve her zaman hayatta kalmak için bardağı taşıran damla olarak. Yaşlılığımdan önce, babam bana böyle seslenmeden önce teslim olmalıydım.” çok sıradan bir isim
