Gardaşım, bu dünyada iki çeşit insan vardır: Bir Angaralı olanlar, bir de Angara’ya gelip “Buranın denizi yok yaaa” diye sızlananlar!
Ula denizi sorana biz senelerdir aynı cevabı veriyoruz: “Bizim denizimiz yok ama dalgamız çok, fırtınamız serttir gardaşım!” Deniz dediğin nedir ki? İki ay girersin, sonra tuzunu temizlersin. Bizim Kızılay’ın ayazı bir çarptı mı adamı, tuzsuz musuz direkt kendine getirir!
Ankara’da yaşamanın ilk kuralı, diline ve kulağına o has frekansı oturtmaktır. Dışarıdan gelen bebe sanır ki “La” bir kelimedir.
Yok gardaşım, yok! “La” Ankara’da bir noktalama işaretidir, bir duygu durumudur!
- Sitem edeceksin: “La yapma gözünü seveyim…”
- Şaşıracaksın: “La bu ne?!”
- Sevgini göstereceksin: “La bebe naber?”
- Yol tarif edeceksin: “La at kendini bulvara!”
Geçen gün otobüs durağında bekliyorum. İzmirli olduğu her halinden belli bir genç bebe geldi yanıma. Montunun fermuarını boğazına kadar çekmiş, titreşime alınmış telefon gibi titriyor.
— “Ağabey bu nasıl bir soğuk ya, güneş var ama donuyoruz!” dedi.
Gülümsedim, tesbihimi şöyle bir şaklattım:
— “La bebe, buna Ankara’da ‘Güneşli Ayaz’ derler! Güneş orada süs niyetine durur, seni kandırır. Sen güneşe değil, montunun kalınına güveneceksin!”
Ankara mantığı böyledir işte. Yazın 40 derece sıcakta asfalta yapışırsın, akşam bir rüzgâr çıkar, balkonda hırkayla oturursun. Hava bile “Öyle hemen gevşeme la!” der adama.
Bir de bizim insanımızın o tatlı sert yardımseverliği vardır. Yolda araban arıza yapsa, İstanbul’da arkadaki kornaya basar, küfreder geçer. Ankara’da iki tane dayı anında arabadan atlar:
— “La itmeyin la, vurdurak bunu! Direksiyonu sola kır bebe!” diye bağırarak arabayı itekler, çalıştırır, üstüne bir de “Hadi geçmiş olsun gardaşım, dikkatli git” deyip elini sallar.
Diyeceğim o ki okur can; Ankara’da yaşamak sadece bir şehirde ikamet etmek değildir. Ankara’da yaşamak; dik durmaktır, harbi olmaktır, gri binaların arasında rengârenk dostluklar kurmaktır. Cebinde son 50 liran bile olsa, dostuna “Gel la bir çay içek” diyebilme cömertliğidir!
