Manisa’da böbreği iflas eden Şeref Ardil’e (55), kayınvalidesi Fatma Solmaz (71) böbreğini bağışladı. Nakil olabilmek için 9 ayda 15 kilo veren Solmaz, “Yavrularım mutlu olsun istedim” dedi.
Manisa’da yaşayan Şeref Ardil’e, 2000’li yılların başında yüksek tansiyona bağlı böbrek yetmezliği teşhisi konuldu. 2005 yılında böbreği iflas eden ve 5 yıl boyunca diyalizle yaşamını sürdüren Ardil, 2009 yılında kadavradan yapılan nakille hayata tutundu. Ancak bu böbreğin de 2024 yılında işlevini yitirmesiyle Şeref Ardil için zorlu diyaliz süreci yeniden başladı. 18 aydır tedavi gören Ardil’e, 30 yıllık eşi Nurşen Ardil’in annesi Fatma Solmaz böbreğini bağışladı.
24 Mart’ta Acıbadem Kent Hastanesi’nde Uzm. Dr. Işık Özgü başkanlığında, Uzm. Dr. Uğur Saraçoğlu, Prof. Dr. Hüseyin Töz, Doç. Dr. Ebru Sevinç Ok, Doç. Dr. Mert Akan, Uzm. Dr. Alihan Pirim ve Uzm.
Dr. Gökhan Ekin’den oluşan ekip tarafından Solmaz’dan alınan böbreği damadına nakletti. Ameliyattan sadece 3 gün sonra taburcu olan Fatma Solmaz, sağlıklı bir şekilde evine döndü.
‘Hiç Ağrım, Acım Yok’
Damadının ilk ameliyatında da gönüllü olduğunu anlatan Fatma Solmaz “O zaman kadavradan çıktı. Şimdi böbrekleri yine iflas edince gönüllü olarak böbreğimi vermek istedim. Damadım çok zorluklar yaşadı. Diyalize girmek çok zor.
Ben onu öyle görünce çok üzülüyordum. Ameliyattan hiç korkmadım. ‘Allah’ın verdiği canı Allah alacak’ dedim. Beni örnek alıp, herkes korkmadan, çekinmeden organ bağışında bulunsun.
Hiç ağrım, acım yok. Yavrularım mutlu olsun istedim” diye konuştu.
Damadımın Acı Çekmesine Dayanamıyordum
Nakil süreci başladığında vücut kitle endeksinin 35 üstü olduğu tespit edilen Solmaz, nakil işlemine uygun hale gelebilmek için kilo vermesi gerektiğini belirterek 9 ay boyunca sıkı bir diyet ve yürüyüş programı uyguladığını anlattı. 89 kilodan 74 kiloya düştüğünü belirten Fatma Solmaz, “Ben köylüyüm, ekmeği severim ama yemedim. Damadımın acı çekmesine dayanamıyordum” ifadelerini kullandı.
Kendisine ‘Anne’ diye hitap ettiği kayınvalidesine minnettar olduğunu belirten Şeref Ardil, “İlk 2000 senesinde rahatsızlandım, 2005’in Mart ayında diyalize başladık. 2009’da organ listesine yazıldık, orada bir kadavradan çıktı. Ondan evvel annem dedi ki, ‘Oğlum uğraşma böbreğimi vereyim ben.’ ‘Yaşım genç yazılalım’ dedim. Kadavradan yapılan nakil 2024’ün 10’uncu ayına kadar beni idare etti. Annemle yaklaşık 10 aydan beri hastaneye gelip gidiyoruz. Doktorlarımız sayesinde nakil olduk. Mutluyuz” dedi.
Beni Yeniden Sağlığıma Kavuşturdu
30 yıllık evliliği süresince kayınvalidesiyle hiçbir sorun yaşamadığını aktaran Ardil, “Öz annemi 2017’de kaybettim. Kayınvalidem beni yeniden sağlığıma kavuşturdu, ona ne kadar teşekkür etsem az” diye konuştu.
‘Bu Bir Gönül İşidir’
Operasyonu değerlendiren Doç. Dr. Ebru Sevinç Ok, yaşın tek başına bir engel olmadığına dikkat çekip, şöyle konuştu:
“Hastamızın aslında uzun süreli bir böbrek yetmezliği var. Daha önceden bir kadavradan da nakil olmuş. Fakat bir süre sonra o böbrekte artık fonksiyon bozukluğu meydana geldiği için tekrar diyalize dönmüş. Dolayısıyla tekrardan bir nakil olması ya da haftada 3 gün hemodiyalize devam etmesi gerekiyordu. Bu süreçte de öncelikle ailesinde canlı verici var mı, araştırma yapılıyor. Fakat aile içinde kendisine uyumlu ailesinden başka biri olmadığı için en uygun kayınvalidesi olarak gönüllü oldu. Kanuni açıdan 4’üncü derece akrabalarınız ya da eşinizin 4’üncü derece akrabalarının donör olabiliyor. Ama tabii gönüllülük derseniz kimse insanın annesi gibi olmaz deniyor ama böyle çok güzel gönüllü kayınvalideler de var. Nadiren de olsa bunlarla karşılaşıyoruz. Vericimizin kilo vermesi gerekiyordu. Yaşını göz önüne alınca şüphe duymuştuk ama o büyük bir azimle 15 kilo verdi. Bu, tam anlamıyla bir gönül işidir. Tıbbi olarak kayınvalide ile damat arasında nakil yapılmasında kanuni bir engel yoktur; önemli olan gönüllülüktür.”
