Düşünür düşünür ama bir cevap bulamaz bazen insan. Halbu ki soru çok kolaydır. Çocuk Olmak Neydi ?Ama cevabı o kadar zorlar ki cevaplayamaz insan. Mutluluk diyemez mesela.
Oynamak diyemez , eğlenmek diyemez, piknik yapmak diyemez , ailecek yılbaşı akşamı tombala oynamak diyemez ,doğum günlerinde mum üflemek diyemez ,sevgi şefkat diyemez. Sanki mecburen dünyaya getirilmiş hissi ile yaşayan bir canlı gibi hisseder. Ama bilmez ki çocuk olmak ne demek. Sus , konuşma, ayıp olur diye diye sözü kesilen , azarlanarak sevgisiz büyüyen biri diyemez .
Hâl böyle olunca kimileri özlemez çocukluğunu, gençliğini, evini. Özlemek dedim değil mi ? Pardon bırakın özlemeyi hatırlamak dahi istemez.
Bir insan çocukluğunu, evini , akşam yemeklerini , kahvaltıları hatırlamak özlemek istemez mi ? Nasıl silebilir ki hafızasından ? Bu nasıl bir tramvadır düşünün. Korkunç.
Peki siz hiç hafta sonu okul olmadığı için üzülen çocuk gördünüz mü ? Hangi çocuk sevmez ki tatili değil mi ? Var işte tatili sevmeyen ,eve gitmek istemeyen çocuklarda var. Sevgi , güleryüz, neşe olmayan bir evde büyüyen çocuklar var. Severek isteyerek değil de elalem ne der mantığı ile çocuk yaptıkları için. Anne babalığı kızmak , laf söylemek, azarlamak sandıkları için.
Peki ya çocukken keşke hergün misafir gelse diye bi duanız oldu mu? Bazılarının oldu. Neden mi? Misafir gelince yüzleri güldüğü için, bir tek misafir varken değerliymişiz, mutluymuşuz gibi hissettirdikleri için , bir tek misafir varken evde gülme sesleri geldiği için .
Sahi çocuk olmak neydi ? Pardon olması gereken neydi ?
Mutlu olmak , oynamak, eğlenmek , doğum günün de ya da herhangi bir günde bile pastaya onun için dikilen mumu üflemek, pikniğe gitmek , değer görmek ,sevilmek. İşte bu kadar basitti cevap. Ama bazılarımız sınıfta kaldı. O dersi bir daha hiç sevmemek ve geçememek üzere…
