Adıyaman’da 6 Şubat depremlerinde dehşet soğuk ve acıyı bir arada yaşayan Fikret Güngör, kaybettiği eşi ve kızının son fotoğraflarını hatıra olarak saklıyor.
Adıyaman’da 6 Şubat depremlerinde enkaz altında kalan Zuhal Güngör (49) ve kızı Fatma Serra Güngör (12) hayatını kaybetti. Depremden bir gün önce Antalya’nın Serik ilçesinden Adıyaman’a uğurladığı eşi ve kızını kaybetmenin acısını yaşayan Fikret Güngör’e (50) ise onlardan geriye sadece son kez çektirdikleri fotoğraflar hatıra kaldı.
Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat depremleri 11 ilde yıkıma neden olurken, geriye büyük acılar bıraktı. Deprem öncesinde Adıyaman’da yaşayan Fikret Güngör de asrın felaketinde eşi ve kızını kaybetti. Depremden kısa süre önce Fikret Güngör, eşi Zuhal Güngör ve kızı Fatma Serra Güngör ile Antalya’nın Serik ilçesinde yaşayan ağabeyinin evine misafirliğe geldi. Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı bir okulda hizmetli olarak görev yapan Zuhal Güngör, tayin işlerini halletmek üzere depremden 1 gün önce kızıyla Adıyaman’a geri dönerken, Fikret Güngör ise Serik’te kaldı. Depremde enkaz altında kalan anne ve kızı hayatını kaybetti. Zuhal Güngör ve Fatma Serra Güngör’den geriye, ailecek çektirdikleri son fotoğraflar hatıra kaldı.
‘ACIMIZ İLK GÜNKÜ GİBİ’
Depremde eşi ve tek evladını kaybetmenin üzüntüsünü yaşayan Fikret Güngör, yaşadıklarını DHA muhabirine anlattı. Güngör, “Eşim okulda görevli olduğu için Serik’e tayin işlemini yapmak üzere depremden bir gün önce akşam kızım Fatma Serra ile Adıyaman’a gitmek üzere otobüsle yola çıktı. Adıyaman’a vardılar ve aynı gün gece yarısı depremde enkaz altında kalarak şehit oldular. Acımız ilk günkü gibi yeni. Allah vefat edenlere rahmet eylesin. Eşim, kızım ve bazı akrabalarımızın vefatları bizleri derinden üzdü. Aynı depremde enkaz altında kalan annem Fatma Güngör’ün (77) ise 9’uncu gün sağ çıkarılması bizleri sevindirdi. Hastanede 62 gün yaşam mücadelesi sonrası o da vefat etti. Bugün depremin 3’üncü yılı ama acımız ilk günkü gibi. Bizlere destek olan herkese teşekkür ediyorum. Deprem şehitlerimizin mekanı cennet olsun” dedi.
‘KİME ULAŞABİLDİYSEK YARDIM ETMEYE ÇALIŞTIK’
Fikret Güngör’ün ağabeyi Zekeriya Güngör (57), depremin acısını ilk günkü gibi yaşadıklarını belirterek, “Bu acının tarifi zor. Rabb’im ülkemize zeval vermesin, bir daha böyle acılar, afetler yaşatmasın. Biz kendimiz ailece yıllardır Serik’te yaşıyoruz. Deprem olduğu andan itibaren memleketimiz Adıyaman ile irtibat kurmaya çalıştık ancak kimseye ulaşamadık. Sabah ikinci deprem sonrası hemen Adıyaman’a gitmek üzere yola çıktık. 27 saat sonra Adıyaman’a ulaştık. Orada sadece kendi yakınlarımıza değil, kime ulaşabildiysek yardım etmeye çalıştık. Sağ kurtulan aileleri Serik’e gönderdik. Serik halkından Allah razı olsun çok duyarlı davrandılar, ellerinden geleni yaptılar. Herkesten Allah razı olsun. Tüm Türkiye’nin başı sağ olsun” diye konuştu.
‘YÜREĞİMİZ AYNI ŞEKİLDE YANIYOR’
Güngör ailesinin hemşehrisi olan Metin Harıkçı (57) da depremin yıl dönümünde gurbette yaşayan depremzedeler olarak bir araya geldiklerini belirterek, “Fikret kardeşimiz eşini ve çocuğunu, Zekeriya kardeşimiz annesini, akrabalarını kaybetti. Benim de birçok yakınım vefat etti. Depremde evimiz yıkıldı. Bizler ailece sağ olarak çıktık. Bugün 6 Şubat asrın felaketi olarak adlandırılan depremin 3’üncü yıl dönümü. Acımız ilk günkü gibi taze. Yüreğimiz aynı şekilde yanıyor. Deprem şehitlerimizi bir kez daha rahmetle, özlemle ve şükranla yad ediyoruz” ifadelerini kullandı.
‘DEHŞET, SOĞUK VE ACIYI BİR ARADA YAŞADIK’
İlk depremin saat 04.17’de meydana geldiğini söyleyen Metin Harıkçı, şöyle konuştu:
“Deprem gecesi ve sabahı hava çok soğuktu. Eksi 7’yi görmüştü. İnsanlar gece yatağında yakalandı depreme. Kimi yıkılan evden dışarı fırladı, kimi kendi imkanlarıyla çıktı, kimi çıkarıldı. Özellikle ilk 3 gün vücudumuz uyuşturulmuş gibiydik, kendimizden geçmiştik, tabiri caizse ‘zombi’ gibi olmuştuk, ne yaptığımızı bilmiyorduk. Bir şeyler görüyoruz, yıkılan binalar, yıkılan binaların altında ‘yardım edin’ bağrışları, çaresiz bir şekilde bekledik. Devletin imkanları seferber edildi. İlk zamanlar dışarıda kaldık, bir kısım araçlara sığındık. Arka arkaya çok büyük şiddetli deprem oldu ve bunun yanı sıra 2 ile 5 arası çok sayıda artçı depremler devam etti. Korkak bir şekilde ne yaptığını bilmeden olduğumuz yerde beklemeye başladık. Gün geçtikçe depremin büyüklüğü, dehşeti daha da ortaya çıktı çünkü deprem 11 ilde yıkıma sebep olmuştu. O günleri yaşayan bilir, anlatmak yetmez. Hava soğuk, paranın, maddiyatın geçersiz olduğu, hiçbir şeyin değerli olmadığı bir anı yaşıyorsunuz. İnsanlar çevre illerden bir parça ekmek, bir kase sıcak çorba gelene kadar bekledi. Bugün yıl dönümünde aynı acıları yeniden yaşıyoruz. Deprem sonrası birçok depremzede sığınabildikleri yerlere sığındı.”
