İran’ın Urmiye kentinden eşi ile 40 yıl önce Hakkari’nin Yüksekova ilçesine bağlı Esendere beldesine göç eden Kudret Akarsu (62), 2 çocuğu ile birlikte İl Göç İdaresi Müdürlüğü’nün kendilerine verdiği ‘vatansız kişi kimlik belgesi’ ile yaşamlarını sürdürüyor. Anne Akarsu, “Çocuklarımın mağduriyeti son bulsun istiyorum. Bize bir çare bulunsun” dedi.
Yüksekova ilçesi Esendere beldesindeki Sarıyıldız Mahallesi’nde yaşayan Akarsu ailesi, 40 yıldır aynı mahallede yaşamalarına rağmen resmi kimlik alamadıklarını belirterek, yetkililerden yardım istedi. İran’ın Urmiye kentinden geldiklerini anlatan Kudret Akarsu, 2 çocuğu ile birlikte İl Göç İdaresi Müdürlüğü tarafından verilen ‘vatansız kişi kimlik belgesi’ ile yaşamlarını sürdürdüklerini anlattı. Gerekli işlemleri yaptırmak ve takip edebilmek için imkanlarının da bulunmadığını belirten Kudret Akarsu, kızı Nesibe ve oğlu Hücet ile ciddi mağduriyet yaşadıklarını söyledi.
‘ÇOCUKLARIM OKUYAMADI’
Eşini 18 yıl önce kaybettiğini ifade eden Kudret Akarsu, 2 kızının evlendikten sonra kimliklerinin çıkarıldığını, diğer 2 çocuğunun büyük sıkıntılar yaşadığını belirtti. Anne Akarsu, “Hastaneye ya da herhangi bir kuruma gittiğimizde ‘vatansız’ kimliği nedeniyle sorun yaşıyoruz. Çok zorlanıyoruz. Sadece bir kızım öğretmenlerin desteğiyle 8 yıl kimliksiz olarak okula gidebildi. Diğer çocuklarım okuyamadı. Türkiye Cumhuriyeti kimliği almak istiyoruz. Yetkililerden yardım bekliyoruz” diye konuştu. Kudret Akarsu, tek isteklerinin Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olmak olduğunu belirterek, “Çocuklarımın mağduriyeti son bulsun istiyorum. Bize bir çare bulunsun” dedi.
‘UTANIYORUZ’
Nesibe Akarsu (28) ise birçok kuruma başvurduklarını ancak sonuç alamadıklarını belirterek, “40 yıldır burada yaşıyoruz. Defalarca başvuru yaptık, ‘size dönüş yapacağız’ denildi ama yıllardır bekliyoruz. En son Hakkari’ye gittik, yine sonuç alamadık. Hastanede ‘vatansız kimliği’ denilince utanıyoruz, kalabalık içinde rencide oluyoruz. Annemin sağlık sorunları var, ameliyatlar geçirdi. Maddi imkansızlıklar nedeniyle tedavi sürecinde de zorlandık. Buradaki öğretmenlerin iyi niyeti sayesinde 8 yıl boyunca kimliksiz okudum. Kimliğimiz olmadığı için eğitim hayatımız da yarım kaldı. Babam 2008 yılında vefat etti, o günden beri daha da zor durumdayız” diye konuştu
