Büyük kalabalıkların içinde sonsuz bir yalnızlığım var. Çevrem insan dolu hepsinin bir işi, meşguliyeti var. Yolda trafik, sokakta insanlar, hep bir koşuşturma aradığım ama bulamadığım gerçek duygular içinde kaybolmuş durumdayım. Suskun bir tarafım var gerçek sesimi kimse duymuyor. Üzülüyorum çoğu zaman kayıplarıma, kırgınlıklarıma, söyleyemediklerime. Büyük bir fırtınanın içinde bağırıyorum sesimi duyan var mı?
Duymuyorlar; bankta oturan amca, köşedeki simitçi, büfeye giden o bayan, fırından çıkan o teyze beni duyuyor musunuz? Bir otobüse binsem yol bitmez ama son durağa kadar içimdekileri yanımdaki koltuğa anlatabilir miyim? Günümüz dünyası hepimiz için böyle sabah bir koşuşturma akşam bir koşuşturma insanlar uzak dijital dünyanın merkezine yerleşmişler sosyal medya içerisinde kaybolup gitmişler. Sesimi duyan var mı? dediğimde aslında kimse yok inanç dünyasında dualarımızı yakarışlarımızı sadece Rabb’im duyuyor sabır sonu selamettir deyip yaşamaya devam ediyoruz.
Yapılan her davranış paylaşılıyor. Gerçek nerede? sanal gerçeklik ile kaybolmuş. Yaşadığımız ömrümüz bir gün eriyen bir mum misali bitmiş içinizdeki sesiniz artık asla konuşamayacak. Yaşarken kimseyi kırmayın, ah almayın, duygularınızı paylaşın sonralara bırakmayın. İyi olmaya gayret edin sevmeyi unutmayın sessizliğin için de kaybolup gitmeyin sadece kendiniz duysanız bile içiniz deki ses çıksın. Sevgi kapınıza misafir olsun.
