Sol yanım acıyor anne…Beni neden korumadın? Sahi, annelik neydi? Bazen düşünüyorum da, belki sen de bilmiyordun. Belki senin de gözlerin karanlıktaydı. Ama ben daha on bir yaşındaydım. Hayatı tanımamış, kötülüğü öğrenmemiş, insanlara güvenmekten başka bir şey bilmeyen küçücük bir çocuktum. Sonra güvendiğim dağlar bir bir yıkıldı.
Çocukluk dediğimiz şey, insanın dünyaya güvenmeyi öğrendiği zaman değil midir? Bir çocuğun eli tutulur, başı okşanır, korktuğunda arkasında birilerinin olduğunu bilir. Peki ya kimsen yoksa? Karanlıkta gözlerini kapatırsın. Belki uyandığında her şey değişmiştir diye beklersin. Ama bazı çocuklar gözlerini kapattığında bile karanlıktan kurtulamaz. İnsanoğlu ne zaman bu kadar canavarlaştı? Kimsesiz gördüğü çocuğun başını okşamak yerine onu incitmeyi, korumak yerine kullanmayı nasıl öğrendi? Bir çocuğun çaresizliğini fırsat bilmek hangi vicdana sığar? “Satarsın ulan, satarsın…”Bir çocuğun küçücük hayatını, güvenini, bedenini, masumiyetini bile pazarlık konusu yapabilecek kadar mı kaybettik insanlığımızı? Daha hayatın ne olduğunu bile bilmeyen çocuklar var. “Anne” dediğinde sığınacağı bir liman arayan, “Baba” dediğinde güvenmek isteyen çocuklar…Ve bazıları o kelimelerin anlamını bile öğrenecek kadar şanslı değil.
Bugün bir çocuğun suskunluğunu gördüğümüzde onun uslu olduğunu sanıyoruz. Oysa belki de içinde bağıra bağıra yardım istiyor.Bir çocuğun gözlerinin içine bakın.Çünkü bazı çocuklar konuşamaz.Bazıları korkar.Bazıları kendini suçlar.Bazıları ise yıllarca “Benim suçum değildi” cümlesini kendi kendine tekrar ederek büyür.Çocukları korumak yalnızca anne babanın görevi değildir. Bir toplumun görevidir. Bir çocuğun kimsesiz olması, onun sahipsiz olduğu anlamına gelmez.Tam tersine…Kimsesiz bir çocuk, hepimizin sorumluluğudur.Ve eğer bir çocuk karanlıkta kalmışsa, ona “Neden bağırmadın?” diye sormadan önce kendimize şunu sormalıyız:“Ben neden onun yanında değildim?”Belki de insan olmanın en ağır sınavı budur.Bir çocuğun elinden tutmak.Onun sesini duymak.Suskunluğunun ardındaki çığlığı fark etmek.Çünkü çocuklar korunmak için dünyaya gelir.Canavarların eline bırakılmak için değil. Bu yazım sesi duyulmamış Narin’lere gelsin .
Öncelikle farkındalık adına yazdığınız bu konu için size teşekkürlerimi sunuyorum. Evet, incitmeyi, kırmayı, yok etmeyi, parçalamayı, nereden öğrendi insanoğlu. Hele de konu “çocuk” ise… Narinden önce de bir çok masum ve savunmasız çocuk işkence gördü, katledildi, mobinge uğradı, maalesef Narinden sonra da devam etmekte. Ülkemizin geleceği olan çocuklarimiza gerekli olan özeni göstermek zor olmasa gerek. Ama yasalarla, ama caydırıcı cezalarla, ama önlemlerle…