Memleketimde sonbahar..

Memleketimde sonbahar.. Döküldü artık yapraklar bir bir. Sonbaharın ayak sesleridir, sessizliğe büründü şehir.

Boşalan sokaklar vedalaşan insanlar 

Yolculuğa çıkanlar çoktan gurbete varanlar 

Soğuyan soğutan havalar 

Gökyüzünde kara kara bulutlar 

Mevsim sonbahar memleketimde telaş var 

Uzun ve soğuk bir kış sırada var 

Anneler teyzeler evlatlarını gurbete yolcu eder 

Babalar amcalar  çalışmaya devam eder 

Sonbahar yağmurlarla merhaba der 

Uzayan gecelerle bu hâl devam eder 

Kısalan gündüzler artan özlemler 

Kurulan hayaller biten sevdalar 

Bu memlekette mevsim sonbahar 

Kalanlar ruhu kanayanlar 

Kanatanlar ruhu hasretten kavrulanlar 

Bu memlekette dökülen nice insan nice yaprak var 

Başka bir bahar için savaşanlar var 

Kaybedenler var yağmurlarla ağlayanlar var 

Gülenler var gülmeyi bilmeyenler var hem memleketimde sessizlik var

Islanan ruhlar yorulan ayaklar 

Bu memlekette mevsim artık sonbahar  

Ayrılıklarla sınananlar , sıkıntılarla boğuşanlar yolunda olanlar yolundan şaşmayanlar burda artık mevsim sonbahar 

Yüksekova’mda esen rüzgârlarda hasret kokuları var 

Özlem var aşk var ayrılık var kırgınlık var 

Üşüyen ruhlar ıslanan ayaklar ısınmayı bekleyen kalpler var 

Bekleyen var bekleten var 

Bu diyarda artık mevsim sonbahar 

Evine kapanan evine uğramayan 

Umutsuz olan umutları yok olmayan 

Gurbete kalbini uğurlayan gurbete gitmeye mecbur olan 

Aşı için aşkı için bu mevsimde ısınmak için

Uzaklara giden nice insan var 

Pencereden duyulan sert sert esen rüzgarın artık bu topraklarda hükmü var 

Bu diyarda artık mevsim sonbahar…