İmkansız aşklar

Demlediği çayı sehpanın üzerine koydu, eline aldığı müzik çalardan çok sevdiği şarkıları açtı ve düşünmeye başladı.

Bazı insanlar birçok şeyi düşünde yapar. Sevdiği, kavuşamadığı, yapamadığı, olmadığı, varamadığı, gidemediği her şeyi bir düşün perde arasına sıkıştırır.
Bazen orada mutlu olmanın yollarını bulur gerçek dünyada yapmak isteyip de yapamadığı her şeyi bir düş kapısının arkasına saklar. Rüzgar nereden eserse essin oranın perde aralığı, bedeninin gerçeklik ile düşleri arasında gidip gelmeyi yalnızca o yaşar.

Sezen Aksu bir şarkısında diyor ki;
Bir yumak sarar gibi geçtim acılardan
Bir kilit yüreğimde, bir demir kapı
Kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerlerdeyim
Belki de aşk dediğin erişilmez olmalı
Ben imkansız aşklar için yaratılmışım
Ne kavuşmayı bilirim, ne unutmayı
Kayboldum kuytusunda yalnızlıkların
Yaşadım en karasını sevdaların
Sensizlik bir ok gibi canıma saplanmalı
Coşmalı yanardağlar, kasırgalar kopmalı
Aşkın bir zehir gibi kanımda dolaşmalı
Elbette aşk dediğin böyle olmalı
Aşk dediğimiz duygu acaba böyle mi olmalı?
Aşk insanın canını yakar mı, yoksa sarıp sarmalar yaralarımızı mı iyileştirir.
Herkes bir beklenti ve anlam yükler karşı tarafa. Ama karşı tarafın bundan bir haber olup yaşamasıdır belkide imkansız olan.
Kavuşmak bedenler ile değil gözler ile ruh ile olmalı. Fakat bu devirde ne beden istenilen yerde ne de ruh acı çektiği bedenlerde.

Aşkın zaman kavramı var mıdır mesela yoksa onu bozan devir değil bizler miyiz aslında.
Elimizdeyken kıymetini bilmediğimiz güzelliklerin kıymetini illa kaybedince neden anlar insan oğlu?
Aşkı yaşarken bile anı yaşamak yerine küçük hesaplar yaparız. Peki kaderin bu hesaplardan haberi yok mu?

Güzel başlayan her şeyi güzelce bitirebilmeyi bilemiyoruz. Sonuna kadar tüketiyoruz, duyguları, insanları, yaşanmış tüm güzel anıları.İncitmeden, kırmadan, dökmeden sevmeli. Gerektiğinde çekip giderken ayrılıkları da mertçe yapabilmesi. Severken değil de en çok insan ayrılırken tanınır belkide. O yüzden güzel ayrılıklar eklemeli.

Tüm bu düşünceler ile çayından bir yudum aldı ve hayatına devam etti sessizce.

Esen Kalınız…