İki yazar ve gecenin sessizliği

İki yazarın içinde bir bütün olmuş ortak fikirlere sahip bir cennet yazmak istiyorum. Ruhun aynası, yürüyüşün gölgesi, duaların koruması ve gecenin sessizliği gibi…

İçimde dolaşan bütün fikir kırıntıları zihnimi aşıp haykırıyor varlık dünyamda. Ruhumun sınırlarını zorlayan ne varsa kavga ediyorum. Küçük detaylarda arıyorum mutluluğu, bazen boş sokaklar, delice esen rüzgar, rüzgarda savrulan ağaçlar..

Bazen bir sokak köpeği, evine ekmek götüren bir emekçi ve yağmurun ardından içime çektiğim toprak kokusu. Endişeli insanlar, yorgun düşler ve yaşam kavgası, izledikçe, düşününce buralara sığmıyorum.
Kendi günahlarım zaman zaman kabusum olsa da, kendimi içince ılık bir süt rahatlığı veren başını sevdikçe sokulan kedi gibi hissediyorum.

Herkes bir yerlere, kişilere, nesnelere, şehirlere yada yaşam tarzlarına ait iken hiç bir yere ait olamamanın gürültüsü çınlıyor kulaklarımda ..

Hayatın, kendisi özgürlüğümden çalıyor. Senin adın bile, özgürlüğüme iliştirilmiş bir iğne gibi batarken ben şimdi geçmiş ve gelecek ikileminde acı çekiyorum.

Her gün ateşe çıplak ayakla yürür gibi bedenimde yanan o ateşle her yanım yara içinde kalıyor. Yaralarım kabuk bağlamış ben kabukları kopardıkça kanıyor ve acıyor. Ateşler içinde yanarken suya geçiş yok, duvarlar örülüyor, izin yok, geçiş yok.

Kuşlar kanatsız uçamaz bilirsin. Kanatlarımı tutup birileri çekiyor canım o kadar acıyor ki sol kafesimde minik kalbimin inleme seslerini duyuyorum.

Elimden gelen bir dua ediyorum, kuşu kanatsız, beni sevgisiz, kalbimi sensiz , bedenimi duasız bırakma. “İki yazarın kaleminden”