Evet, büyüdük

Evet, büyüdük, daha dün küçük bir çocuk idim tırnaklarımı bile kesemeyen bir çocuk, ürkek korkak ve yaşamayı çok seven bir çocuk.

Babamın elini tutup berbere gittiğim o günler o güzelim günler ne de çabuk gelip gittiler

Sokaklarda akşama kadar oynarken arkadaşlarla 

Yorgun argın girerdik o minicik yataklara 

Sabahın erken saatlerinde dikilmiş pencereden arkadaşları beklerdik o zaman 

Çocuktuk bir an evvel büyümeyi hayal ederdik 

Karmış çamurmuş doluymuş onları mı dert ederdik 

Eve giderken bazen küçük fırçalar yerdik 

Küçüktük çocuktuk biz güzeldik 

Bayramlar hep özeldi 

Elbiselerimiz en güzelleri idi 

Gülüşlerimiz umut idi büyüklerimize 

Harçlıkları doldururduk ceplerimize 

Hem bazen 

Yürürdük caddeler boyu yorulana kadar 

Bazende akşam olana kadar 

Ayaklarımız ağrıyana kadar açlıktan halsizlik basana kadar 

Yürürdük koşardık bazende kaçardık 

Yaramazdık rahat durmazdık 

Biz çocuktuk hemde yerinde durmayan çocuklar 

Düşen ağlar diğerleri gülerdi sonra ağlayan söylenirdi diğerleri susardı bazıları sırıtırdı 

Ama sokağa güle güle girerdik hep beraber çünkü biz birdik aynıydık 

Bazen birbirimizle kavgalıydık 

Bazen ayrı ayrı gruplardık ama aynı masanın etrafında toplanırdık ve barışırdık 

Beraber savaşırdık beraber oynar beraber yaşardık 

Öyle ya da böyle çok şey yaşandı 

Yaşanırken bizleri de büyüttü zaman 

Haberimiz olmadan farkına varamadan büyüdük 

Hayalini kurduğumuz o yaşlara geldik 

Lakin keşke çocuk kalsaydık 

Büyümeyip o sokaklarda ölene kadar çocuk kalsaydık güzel kalsaydık biz kalsaydık.