Ak saçlı annem ve kahvaltı

Yıllar yıllar önceydi sanırım orta okula gidiyordum. Bir pazar sabahı annemle kahvaltı yaparken gözüm annemin saçlarına takılmıştı saçlarındaki aklar beni anlam veremediğim ve hiçbir zaman da tanımlayamadığım bir şekilde tuhaf hissettirmişti.

Ana saçlarına aklar düşmüş demiştim o an. Annem ise bana sevgiyle bakıp tebessüm etmiş ve oğlum, bunlar diğer dünyanın nişaneleridir artık kimsenin bana ölümü hatırlatmasına gerek yok, demişti. O an o cümlenin asla aklımdan ve kalbimden çıkmayacağını anlamıştım. Anneler aslında en güzel ve özel kitaplardır ancak okuyabilene ve de oturup düşünebilene.

Az önce aynaya bakarken saçlarımdaki akları düşündüm. Demek ki artık kimsenin bana ölümü hatırlatmasına gerek yok annem. Farkında mıyız bilmiyorum ama hayatımız su gibi akıyor, biz ise geçen her gün eksiliyoruz ve de ölüme yaklaşıyoruz. Garip bir dünya. Fani bir dünya. Bu dünya da gerçekten ben yaşayabildim ve bu aldığım nefeslerin hakkını verebildim diyenimiz olur mu bilmem ancak ben şundan eminim ki geçmiş artık asla dönüşü olmayan bir tünel gibi görünüyor gözümde. Gelecek ise belli değil belki de adam haklıydı hayat sadece şimdilerden ibarettir diyerek.
Bazen sadece düşündüğünü yazmak istersin başka bir gayen yoktur. Bende bu akşam öyle yaptım. Elimdeki aynayı yerine bıraktıktan sonra şöyle bir şiir döküldü yüreğimden ve de kalemimden;

Aklar düştü saçlarımıza
Mesafeler girdi aramıza
Ellerinden yediğim yemekler artık yok
Aramızdaki yollar ne yazık ki çok
Bilmediğin bir dil ile seni anlatıyorum
Kimsenin anlamadığı bir sevgiyle seni seviyorum
Aklar ve yaşanmışlıklar belki de çoğalacak
Kavuşmalar ve sarılmalar artacak
Sabrın sonunda o kahvaltılar yapılacak
Sesinle ruhum ve kalbim huzura varacak
Sen ki hediyesin mevlamdan
Hem de en güzeli
Tüm anneler sana benzemeli
Senin sevginle acılarım ve de hatalarım silinmeli
Bizi güneşli günler hasret ve umutla beklemeli
Şarkılar ile şenlenmeli o güzelim yüzün
Uğramamalı sana hiçbir zaman acı ve hüzün .

Senle terbiyelendi acemi başım ve senle ısındı aşım
Ellerin diyorum şifa kokan merhamet kokan ellerin
Hayatımdaki ve yüzümdeki en değerli izlerin
Ana aştır ana aşktır
ana candır ana baş tacıdır
Sokaklardaki insanlar bana yabancıdır
Yolumdaki taşlar sen olmadan ağırdır
Bu kulaklar sen kokmayan kelimelere sağırdır
Adımlarınla ezilmeyen topraklar bana haramdır
Sensiz en mutlu anılarım bile büyük bir hüsrandır.
Beni bu gece en çok düşündürten ise saçındaki ve de saçımdaki aklardır.